'Sonra yok. Sonrası şimdi.' başlıklı sergi Arter'de!

 

Arter’in Sonra yok. Sonrası şimdi.  yeni grup sergisi, “dünyanın sonu” fikrini bugünün ekolojik ve politik gerçekleri üzerinden sorguluyor. 

Küratörlüğünü Delfin Öğütoğulları’nın üstlendiği ve Arter Koleksiyonu’ndan yapıtları bir araya getiren sergi, “dünyanın” sonunun bugün içinde bulunduğumuz ve sürekli yeniden üretilen bir durum olduğunu öne sürüyor. 

Sergi, gezegen olan Dünya’nın değil, onu ayakta tutan mekanizmalarıyla kurguladığımız dünyanın sonuna dair imgelerin ve felaket senaryolarının gizlediği küresel güçleri –radyasyonu, küresel ısınmayı, hidrokarbonları, plastikleri– odağına alıyor. 

Sonra yok. Sonrası şimdi., 8 Ekim’den itibaren Arter’in 3. kat galerisinde ziyaret edilebilir.

Sergide Yer Alan Sanatçılar

Can Altay, Halil Altındere, Thomas Bayrle, Nermin Er, Ceal Floyer, Alison Knowles, Jarosław Kozłowski, Alicja Kwade, Nicholas Mangan, Olaf Metzel, Nam June Paik, Gerhard Richter & Sigmar Polke, James Richards, Gerhard Rühm, Necla Rüzgar, Hrair Sarkissian, Sin Wai Kin, Amikam Toren, Nasan Tur, Wolf Vostell

Sonra yok. Sonrası şimdi. başlıklı grup sergisi, dünyanın sonunu uzak bir tehdit olarak değil, (sürekli yeniden üretilen) mevcut bir durum olarak ele alıyor.

Arter Koleksiyonu’ndan yapıtları bir araya getiren sergi, “son” kavramının trajik, sinematik ve çoğu zaman absürt nüanslarını irdelerken, kıyamet düşüncesinin nasıl manipüle edildiğini, medyatikleştirildiğini ve sürekli tekrarlanan söylemlerini sorguluyor. Dünyanın sonu fikri ve popüler kültürde sıkça kullanılan ilişkili imgeleri, ani bir felaket senaryosundan çok daha az görünür ve çok daha kaçınılmaz olan bir gerçeği gizliyor: Etkileri yeryüzündeki varlığımızdan bile daha uzun sürecek, birbiriyle bağlantılı ve birbirinin üzerine eklenerek çoğalan devasa ölçeklerdeki küresel güçleri – radyasyonu, küresel ısınmayı, hidrokarbonları, plastikleri…

Sergide yer alan eserler ilk bakışta kıyamet imgelerini çağrıştırsa da aslında dünyanın varoluşsal, ekolojik ve politik düzlemlerde süregelen yavaş çöküşünün katmanlarını açığa çıkarıyor. Tüm bu yapıtlar ısrarcı bir sorunun etrafında buluşuyor: Dünyanın sonunu hayal etmek, neden onun çürüyen mekanizmalarının sonunu hayal etmekten daha kolay?